Калi
Калi над кожным днем пануе студзень,
перакананы –
перамен не будзе,
бо свет ахоплен сцюжай назаýжды,
фарбуе думкi ý чорны-чорны колер –
што муры крыг не скончацца нiколi,
як нi разлiчвай розныя хады,
здаецца, ты губляеш здольнасць марыць...
Пусты i абыякавы, як хмары,
на дыбачкi ад ранку не ýстаеш –
не дакрануцца пальцамi да неба.
I чуецца ý паветры – трэба, трэба:
Павiнен па зямлi хадзiць.
Але ж...
Але ж ляцiш. Уздоýж лiхтароý i вокнаý.
I раптам адзначаеш краем вока
ý квадраце спалучэнне –
паглядзi:
насуперак апошнiм забаронам
адлюстраванне снега у чырвоным...
I ты ужо як быццам не адзiн.
Бязмежная надзея зноу квiтнее
Усе будзе добра.
Як? не важна. Неяк.
I да святла застаýся крок-другi.
I адчуваеш хваляванне ý венах –
яна ý крывi – магчымасць перамены.
Калi не заýважаеш ланцугi.
Оценок пока нет
Свидетельство о публикации №:
13704
усё будзе добра, дружа мой!
А ì дзякуй табе, сябровачка мая